اى بندگان خدا از عبرتها پند گیرید ، و از اثر گذشتگان متوجه شوید ، و به وسیله نعمتها از نافرمانى خدا باز ایستید ، و از پندها سود برید .
دع
فضیلت امام حسن مجتبی (ع)
اسماعیل بن یزید می گوید: امام باقر علیهالسلام فرمودند: مردی در زمان رسول اکرم (ص) گناهکار بود و حکم دستگیری او صادر شده بود آن شخص مدتی متواری شده و جرئت نداشت از خانه بیرون آید و برای نجات خود دنبال وسیله ای می گشت، تا اینکه روزی در راه خلوتی امام حسن و امام حسین (ع) را دید. دوید و ایشان را برداشت و بر دوش خود سوار نمود و به محضر مبارک رسول خدا (ص)رسید و عرض کرد: یا رسول الله؛ انی مستجیر بالله و بهما. ای رسول خدا؛ به راستی که من به خدا و این دو فرزندانت پناه آورده ام. پیامبر اسلام (ص) چنان خندید تا اینکه دست مبارکش را به دهان خویش نهاد. سپس به آن مرد فرمودند :« اذهب فانت طلیق » :« برو تو آزاد شدی »
و به امام حسن و امام حسین (ع) فرمودند: من شفاعت شما را در این امر پذیرفتم.
در آن حال خداوند به جهت تأیید این شفاعت این آیه شریفه را نازل فرمود:
(و لو أنهم اذ ظلموا أنفسهم جاؤك فاستغفرو الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحیما)
اگر اینان زمانی که به نفس های خود ستم کردند نزد تو آمدند و از خدا آمرزش خواستند و برای آنها آمرزش طلبیدی هر آینه آنها خداوند را توبهپذیر و مهربان می یابند . {1}
(بدین گونه امام حسن (ع) و امام حسین (ع) سبب قبولی توبه گنهکاری شد)
منابع :
سوره نساء آیه (64)
بحار الانوار (ج43 ص318)
برچسب:
نویسنده: حسن داوردان