فضیلت امام حسن مجتبی(ع)

سلمان رحمة الله می گوید: روزی خدمت رسول خدا (ص) مشرف شده و سلام دادم سپس به منزل حضرت فاطمه زهرا (س) رفتم  آن حضرت فرمودند : ای عبدالله؛ حسن و حسین (ع) گرسنه اند و گریه می کنند دست آنها را بگیر و نزد جدشان ببر تا به آنها طعام دهد. دست آن بزرگواران را گرفتم و به خدمت پیغمبر اکرم (ص) آوردم آن حضرت چون آن دو را دیدند فرمودند: ما لکما، حبیبی؟ فرزندان نیکوی من شما را چه می شود؟ فرمودند: به طعام اشتها داریم ، حضرت سه بار فرمود: اللهم اطعمهما (خدایا آن دو را طعام بده)

سلمان رحمة الله گوید: ناگاه یک گلابی در دست رسول خدا (ص) که لطیف تر از پر، سفیدتر از برف، شیرین تر از عسل و از کره نرم تر بود ظاهر شد، آن حضرت انگشت شصت مبارکش را بر آن کشید و به دو نیم کرد نیمی را به امام حسن (ع) و نیمی را به حسین (ع) داد من به آنها نگاه می کردم و اشتها داشتم ، پیامبر (ص) دریافتند که من اشتها دارم فرمودند:

یا سلمان؛ هذا طعام من الجنۀ لا یأکله حتی ینجو من الحساب.

ای سلمان؛ این طعام از بهشت است ، کسی آن را نمی خورد مگر اینکه از حساب رها باشد. (یعنی کسی از این طعام می خورد که از حساب روز جزا پاک و بهشتی باشد)

منابع :

صحیفۀ الأبرار  (ج2 ص169)

بحارالأنوار (ج43 ص308)