در بیان تاریخ ولادت واسم لقب وکنیت کریم اهل بیت و قرة العین محمد مصطفی(ص)امام حسن مجتبی (ع)

در اکثر روایات آمده ولادت شریف امام حسن(ع) در شب سه شنبه نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجرت واقع شد.

اسم شریف آن حضرت حسن بود ودر تورات آن حضرت شبّر است.کنیت ابومحمد.وبعضی نیز ابولقاسم گفته اند و القاب ان حضرت:سیّد و سبط اکبر وامین و حجّت و برّ و نقی امیر زکی مجتبی و زاهد وارد شده است.

ابن باویه به سندهای معتبر از امام سجاد(ع) راویت کرده است چون امام حسن(ع) متولد شد حضرت فاطمه(س) به حضرت امیرالمومنین (ع) فرمودند که او را نامی بگذار.  حضرت امیر(ع) فرمودند سبقت نمی گیرم در نام او از حضرت رسالت(ص).پس او را در جامه زردی پیچیدند و به خدمت حضرت رسول آوردند آن حضرت فرمود: من شما را نهی نکردم که در جامه زرد نپیچید او را؟ پس آن جامه را انداخت و ان حضرت را در جامه سفیدی پیچید. و سپس زبان خود را در دهان ان حضرت کرد و زبان ان حضرت را می مکید. و در گوش راست ایشان اذان و در گوش چپ اقامه گفتند و از امیرالمومنین(ع) پرسیدند که او را نامی گذاشته ای؟ آن حضرت فرمودند: بر شما سبقت نخواهم گرفت در نام او، و رسول خدا فرمودند من نیز سبقت بر پروردگار خود نمی گیرم ، و حق تعالی امر کرد بر جبرئیل که :از برای محمد پسری متولد شده است برو به سوی زمین سلام مرا برسان و او را تهنیت و مبارک باد بگوی و بگو علی نسبت به تو به منزله هارون است به موسی ، پس او را مسمی کن به اسم پسر هارون، حضرت فرمود اسم او چه بود؟ جبرئیل گفت: اسم او شبّر بود، حضرت فرمود: لغت من عربی است، جبرئیل گفت حسن نام کن بس او را حسن نام کردند.(1)

چون روز هفتم شد حضرت رسالت (ص) دو گوسفند ابلق از برای عقیقه او کشت، به اسما بنت عمیس که قابله بود یک ران با یک اشرفی داد، سرش را تراشید و موی سرش را با نقره کشید و تصدق کرد و سرش را به خلوق  که بوی خوش بود آلوده کرد فرمود ای اسما خون عقیقه را بر سر فرزند مالیدن از فعل جاهلیت است.(2)

در کشف الغمّه روایت شده است که رنگ مبارک امام حسن(ع) سرخ و سفید بود، دیده های مبارک ایشان گشاده  و بسیار سیاه بود دو خدّ مبارکش هموار بود خط موی باریکی در میان شکم آن حضرت بود ریش مبارکش انبوه ، موی سر خود را بلند می گذاشت، گردن آن حضرت در نور و صفا مانند نقره صیقل زده بود سرهای استخوان آن حضرت کنده ،میان دوش هایش گشاده و میانه بالا بود، از همه مردم خوش رو تر ، خضاب به سیاهی می کرد موهایش مجعّد ،بدن شریفش در نهایت لطافت بود.(3)

ایضا از امیرالمومنین (ع) روایت کرده است که امام حسن(ع) از سر تا سینه  به  حضرت رسالت(ص) شبیه تر بود از سایر مردم و امام حسین در سایر بدن به آن حضرت شبیه تر بود.(4)

منابع :

1)امالی شیخ صدوق (ص367)

2)عیون اخبار الرضا (ج2 ص28)

3) کشف الغمّه (ج2 ص148)

4)کشف الغمّه (ج2 ص145)

جلاء العیون (ص379 تا 384)